Autyzm jest uważany za jedną z najgroźniejszych chorób XXI wieku, obok AIDS, raka, czy cukrzycy. W Polsce ciągle zbyt mało mówi się o sprawach osób dotkniętych chorobą oraz o ich funkcjonowaniu w społeczeństwie. Tymczasem coraz więcej dzieci i ich rodzin boryka się z tym problemem i brakiem wrażliwości społecznej utrudniającym leczenie.
Czym jest autyzm?
Do spektrum autystycznego (szerokie pojęcie obejmujące różne schorzenia z grupy autystycznych) należy m.in. autyzm dziecięcy i zespół Aspergera. Autyzm dziecięcy to zespół zaburzeń spowodowanych problemami natury neurologicznej, a co za tym idzie zakłóceń funkcjonowania mózgu. Objawia się zazwyczaj podczas trzech pierwszych lat życia, atakuje cztery razy częściej chłopców niż dziewczynki, upośledzając pracę miejsc odpowiedzialnych za rozumowanie, relacje społeczne oraz porozumiewanie się z otoczeniem. Chorzy żyją we własnym świecie, nie umieją kontaktować się z innymi członkami społeczeństwa oraz tworzyć więzi. Zespół Aspergera jest uznawany czasem za łagodniejszą formę autyzmu dziecięcego, ponieważ pomimo podobnych problemów z przystosowaniem społecznym chorzy z ZA nie mają zaburzeń rozwoju mowy oraz funkcji poznawczych. Przyczyny powstawania choroby nie są do końca poznane, za najbardziej prawdopodobny przyjmuje się czynnik genetyczny. Ryzyko zachorowalności dziecka mogą podnosić m.in. wiek ojca powyżej 40 lat, urazy okołoporodowe, toksoplazmoza, dziecięce porażenie mózgowe, poważne infekcje w okresie niemowlęcym, zatrucia rtęcią i metalami ciężkimi.
Objawy autyzmu
Objawy są bardzo zróżnicowane i mogące dawać mylne wrażenie o obecności innych chorób. Ponieważ nie ma żadnego testu, który wykrywałby autyzm, diagnoza polega na wykluczeniu innych prawdopodobnych schorzeń. Zachowania, które mogą wskazywać na spektrum autystyczne rozwijać się mogą w kilku sferach. Pierwsza z nich to mowa – opóźnienie jej rozwoju jest często najwcześniejszym objawem. Dziecko woli używać gestów, słów bez znaczenia, nie potrafi się skoncentrować. Kolejnym objawem jest preferowanie samotności, unikanie kontaktu wzrokowego, nie uśmiechanie się, zabawa w pojedynkę. Dzieci autystyczne obsesyjnie przywiązują się do niektórych przedmiotów, rutynowych działań, reagują niechęcią na wszelkie zmiany. Nie interesuje ich nawiązywanie przyjaźni, relacje z innymi dziećmi, wolą żyć w swoim zamkniętym świecie. Cechą która może wystąpić jest nadwrażliwość na dotyk, lub też brak wrażliwości na różne bodźce. Należy pamiętać, że nie ma reguły, jednego wzorca zachować chorych na autyzm. Niektórzy dodatkowo narażeni są na padaczkę, upośledzenie umysłowe czy schorzenia o podłożu genetycznym.
Leczenie autyzmu
Można łagodzić objawy autyzmu, sama choroba nie jest jednak uleczalna. Pomoc chorym przynosi odpowiednia terapia psychologiczna, dieta wykluczająca gluten i kazeinę (białko z mleka ssaków) oraz leczeni farmakologiczne (leki antydepresyjne, przeciwpsychotyczne). Ogromne znaczenie ma wsparcie rodziny i otoczenia, zdarza się, że podczas terapii z udziałem bliskich dziecko „otwiera się” i w dużej mierze skutki autyzmu ustępują lub stają się mniej odczuwalne. Ważne jest uwrażliwianie społeczeństwa na problemy osób z autyzmem, które próbując przystosować się do życia w grupie spotykają się czasem ze strachem i niezrozumieniem ze strony innych ludzi. W dorosłym wieku wielu osobom udaje się rozpocząć samodzielne życie, część jednak pozostawać musi pod stałą opieką i nadzorem.
Choroba lokomocyjna
Od najmłodszych lat pamiętamy gdy podczas grupowych wyjazdów na kolonie, obozy itp. zawsze ktoś z otoczenia zażywał jakieś leki przed podróżą. Potem już podczas jazdy były dziwnie osłabione i mętne. Osoby te cierpiały na tak zwaną chorobę lokomocyjną. Dolegliwość tę cechują przede wszystkim nudności , wymioty, zawroty i bóle głowy .
Stwardnienie rozsiane, potocznie zwane przez lekarzy SM od łacińskiej nazwy: sclerosis multiplex. Jest to przewlekła i zapalna choroba obwodowego układu nerwowego, najczęściej występująca u ludzi młodych miedzy 20 a 40 rokiem życia.
Akromegalia
Jest chorobą charakteryzującą się rozrostem części kostnych i tkanek miękkich w obrębie głowy oraz powiększaniem się rąk i stóp pod wpływem nadmiaru hormonu wzrostu. W większości przypadków przyczyną zaburzeń jest gruczolak przysadki mózgowej zbudowany z komórek wydzielających somatotropinę.